Nadat we in 1990 slechts met 6 man op zomerkamp waren gegaan, waren er veel nieuwe leden bijgekomen. Dit jaar zijn we dan ook met 12 leden naar Hopfgarten gegaan.
Vandaag wilden we invaren op de Weissach. Er was helaas te weinig water, zodat we doorreden naar de Brandenberger Ache. Tijdens het invaren bleek dat er nog heel wat gesleuteld diende te worden aan de vaarkunsten van de leden die voor het eerst op zomerkamp waren. Het traject was licht verblokt. Dit hield in dat enkelen van ons omgingen doordat ze tegen rotsen aandreven, en vervolgens door de stroom omgegooid werden. Enkele passages waren WW IV, zodat we die verkenden en daarna één voor één afvoeren.
De Brandenberger Ache kan worden opgesplitst in vijf trajecten, drie stukken van een kilometer of acht WW III-IV, en twee kortere stukken van WW V en zelfs WW VI (onbevaarbaar). 's Ochtends voeren ve het middenstuk dat door twee mooie kloven liep. 's Middags deden we het wildste gedeelte van de benedenloop, wat we zondag ook al gedaan hadden. Deze keer werden alle passages door iedereen zonder omdragen gevaren.
De rivier die langs de camping liep is de Kelchsauer Ache. In het begin smal en enorm verblokt, was het net een van de wildere Ardennenriviertjes. Peter ging hier om met twee peddels in zijn handen; één van zichzelf, en één van Jos die aan het zwemmen was. Nadat hij onder water een peddel los had gelaten kon hij succesvol eskimoteren, en de losgelaten peddel alsnog redden. De laatste vier kilometer tot aan de camping waren gekanaliseerd en dus vervelend.
Vandaag kregen we versterking van Michel en Theo. We voeren weer het middenstuk van de Brandenberger Ache, om de twee 'versen' de gelegenheid te geven in te varen. Het voor de tweede maal bevaren was voor de andere leden een ware verademing. Zij wisten immers wat hen te wachten stond. Het tweede kloofje was maar drie meter breed, met links en rechts door het water uitgesleten inhammen. Waar iedereen maandag nog voorbij 'kachelde', werd nu driftig keerwater gevaren.
's Middags was het rust voor de meeste leden. De vijf meest ervaren leden gingen de Tiefenbach Klamm varen, het stuk WW V en IV tussen de middenloop en de onderloop in. Langs het gehele traject voerde er een wandelpad hoog boven de rivier, zodat de rest mee kon lopen. Behoedzaam voeren de kloof in. Omdat we wisten dat er enkele onbevaarbare passages inzaten, verkenden we veel. Dat moest ook wel, want het verval en de verblokking waren zo groot dat je vanuit de boot niet genoeg overzicht had. Na een voetbrug werden we door onze begeleiders gewaarschuwd dat we een hoge waterval naderden. Met de reddingslijnen trokken we de boten en kayakkers tegen de rotsen omhoog naar het pad. Honderd meter verder lieten we onszelf en het materiaal weer abseilen, en gingen we verder. Waar de wanden steeds steiler werden en de rivier steeds smaller, grepen we de allerlaatste mogelijkheid om aan de kant te komen. Na een klim omhoog met touwen, zagen we dat er aan het einde een waterval, gevolgd door een onderspoelde rotswand was. Na een grondige analyse besloten vier leden te varen, wat goed verliep. Iets verderop bereikten we de instapplaats van zondag, waar we uitstapten.
De eerste drie kilometers bestonden uit stenen, bomen, takken en een stevig verval. Nadat we een stuk WW V en VI omgedragen hadden voeren een prachtige, vrij makkelijke kloof.
Omdat we geen rivieren meer wisten, gingen we naar de Ötz, een bekende van verleden jaar. Het water stond echter laag. Het enige wat de rivier nog redde, was een wals die zo sterk zoog, dat er wel vier boten tegelijkertijd gevangen genomen konden worden in het kolkende water. Hier speelden we geruime tijd.
Terug naar kampen overzicht