Atlantis > Kampen > voorjaar 2000
In de hemelvaartweek van 2000 hield kayakvereniging Atlantis een wildwater kanokamp in de Alpen. Om weer eens lekker wild te varen, werd voor Oostenrijk gekozen, met als hoofddoel de Brandenberger Ache.
Om 06:15 vertrokken uit Nuenen. Om 15:00 waren we al in Hopfgarten, na slechts één file. De camping was perfect; droogkamers voor natte kleding, warme douches zonder muntjes, en bijna niemand op de camping. Ze hadden zelfs een gasslang en reduceerventiel te huur, die we vergeten waren.
Stroomopwaarts gereden over een bospaadje totdat we niet verder konden. We verkenden het stroomopgelegen stuk wel, maar zagen van de twee 1 m hoge watervallen af, omdat het inmiddels al 4 maanden geleden was dat we wild water bevaren hadden. De Windauer Ache is een snelstromende, op plaatsen gekanaliseerde rivier van WW III, met vier stukken WW III+. Een paar leden waren nog wat roestig; ze misten flink wat keerwaters. De wildste stroomversnelling was een S-vormige glijbaan, met een verval van 1,5 m. Het afdalen ervan ging echter net zo gemakkelijk als een glijbaan, je hoefde niet eens te steunen. Even nadat de Windauer Ache in de Brixtaler Ache uitkwam, eindigden we in Hopfgarten.
's Middags maakten we een wandeltocht door het bos naar Schloss Itter, waarbij de kuitspieren eens goed werden opgerekt. Na het eten liepen we op aanraden van de campingeigenaar een stukje stroomafwaarts langs de Brixtaler Ache, waar een waterval zou zijn. Hij had niet overdreven, al gauw hoorden we het typische gebulder van naar beneden stortende watermassa's. In een kunstmatige stuw werd water afgeleid, het restant klapte in twee loodrechte vervallen van 6 m elk naar beneden. Geen waarschuwingsbordje te zien, ofschoon niemand van ons verwachtte levend uit de walsen onderaan de watervallen te komen... Vol ontzag wandelen we stilletjes terug.
Na de electriciteitscentrale ingestapt. De Kelchsauer Ache is vrij smal, maar heeft een behoorlijk verval en slechts kleine keerwaters. We varen een mooie stroomversnelling met een S-bocht aan het eind, en in een dorpje nemen we een stuwtje helemaal rechts. Op het iets rustigere stuk erna gaat Bas om, en nog voor hij geëskimoteerd heeft heeft hij al drie stenen gekopt. Dizzy vaart hij naar de kant en voelt daar al snel boven zijn slaap een buil van zo'n 3 cm omtrek opkomen. Michel neemt hem mee in de bezemwagen. Even verder gaat Hans om tijdens het steunen en verliest zijn peddel. Nadat we alles snel gered hebben moeten we Hans en peddel nog naar de goede kant van de rivier halen met een werplijn. Hierna wordt de rivier steeds meer gekanaliseerd, en zijn we blij als we de Brixtaler Ache instromen, en het zelfde eindpunt bereiken als gisteren. 's Avonds regende het van 18:00 tot 23:00.
De regen had gelukkig geen noemenswaardige nivoverhoging to gevolg. De 'pegel' bij het bruggetje van Mariathal wijst 260 cm aan, wat vrij hoog is. Bij het Kaiserhaus verkennen we de Kaiserklamm, maar laten die bij deze waterstand voor wat hij is. Vanaf het kaiserhaus varen we dus, eerst WW II, totdat we aan de Pineggklamm komen. Na een 2 m hoge waterval aan het begin varen we de verder rustige kloof in en bevinden ons in een wel heel erg besloten wereldje. Links en rechts door het water uitgesleten rotswanden, met bovenaan bomen en klimplanten die elk moment over de rand lijken te kunnen kieperen. Het duurt te kort, na een bruggetje opent de wereld zich weer voor ons, en wordt de rivier weer WW II. Na een lange stroomversnelling begint de Wiesklamm. Via de linker oever verkennen we de kloof. Michel besluit niet te varen, en Cas vaart zijn boot door de kloof, om hem een moeilijke klimtocht met boot te besparen. Na afloop verkennen we te voet het WW V/VI stuk, een leuke wandeling. In de namiddag is het peil bij Mariathal 280, nog hoger dus. 's Avonds willen we uit eten in het restaurant van de camping maar dat is dicht. in het dorp is het meeste ook gesloten, behalve een. Daar kregen we in recordtempo heerlijk eten.
Vanaf de weg leek het niet veel, meer een Ardennenbeekje zoals de Boven-Ambleve. Na enige discussie over of we deze rivier nu wel of niet gingen doen, werd het wel. Na een rustig begin zonder veel keerwater (het was te smal), kregen we naast en na het dorpje Aschau lange, opeenvolgende stroomversnellingen, nog steeds zonder veel keerwater. Bij een stuw stapten we uit, en konden vanaf een plateautje halverwege de stuw weer te water gaan. Even verder kwam er weer een stuw, die we met zekering aan de kant, afvoeren. Daarna moesten we er nog verscheidene keren uit om te verkennen. Steeds bleek het weliswaar onoverzichtelijk en verblokt, maar toch goed af te varen. Na zo'n 3 uur over 6 km gedaan te hebben, stapten we net boven het watervalletje voor Kirchberg uit (bij het elektriciteitshuisje). 's Middags keken we nog bij de Lange Grundache, maar dat was erg zwaar verblokt, met ook nog veel bomen erin, dat niemand er zin in had.
Het peil bij Mariathal was nu 250 cm, gelukkig iets lager dan dinsdag. Vanaf de weg leek het weer op niets, maar op de rivier bleek dit mee te vallen. Een forse stroomversnelling met aan de linkerzijde een vers weggespoelde wand keerde Marcel's boot stroomopwaarts, hij stuiterde letterlijk de rivier af, achterom kijkend naar een keerwater of ander stuk om te keren. Ook Tiny draaide, maar zag kans de boot verbazingwekkend snel te draaien, en er verder netjes vanaf te varen. Marcel sjouwde terug omhoog en voer het stuk een tweede keer foutloos af. 's Middags deden we het stuk van de Pineggklamm tot het begin van de Tiefenbachklamm. Omdat het water nu lager stond, en we de rivier inmiddels kenden, waren we in een half uur beneden. Wat was dat lekker varen... Bij de tent teruggekeerd trakteerden we Bas, die jarig was, op 2 grote Milkarepen. Chips en drank completeerden het feest.
Het was 's nachts gaan regenen, en nu regende het nog steeds. Dankzij de partytent kunnen we toch droog ontbijten. In het drooghok van de camping doen Marcel Tiny en Cas hun droogpakken al aan. Bij de Kelchsauer Ache aangekomen staat de rivier 'slechts' 5 cm hoger dan maandag, maar nu stort en kolkt het water naar beneden. Al bij het instappen mist Tiny een keerwater, raakt dwars een steen, en ligt om. Een eskimoteerpoging mislukt en hij moet zwemmen. Pas na 150 m weten we Tiny aan de kant te krijgen. De rest richt zich nu met zijn allen op het redden van het materiaal. Nadat Hans de peddel aan de kant gegooid heeft gaan Marcel en Cas achter de boot aan. Er is bijna geen keerwater, en bij verschillende versnellingen moeten ze afstand houden van Tiny's boot, om niet klem te komen of overvaren te worden door dit ongeleide projectiel. Pas na enkele kilometers weet Marcel de boot op een rots vast te duwen, waarna we met 4 man en een reddingstouw erin slagen de boot aan de kant te trekken. Hans komt door het weiland aangelopen, het was te gevaarlijk om in z'n eentje de rivier af te dalen. Tiny heeft een scheur in zijn droogpak en wat builen, hij stopt ter plekke. Met nog slechts 3 vaarders naderen we het wildste stuk; verblokt als een natuurlijk slalom traject, met metershoge golven en evendiepe walsen. Marcel, die als laatste vaart, is opeens niet meer zichtbaar. Dan zien we hem weer, zijn hoofd schuddend, en zoekend naar een keerwater. Hij was omgegaan, en had de bodem enkele keren gekopt voor hij kon eskimoteren. Enkele builen beginnen zich af te tekenen op zijn voorhoofd en wenkbrauw. We gaan verder, en in een scherpe S-bocht weet Cas tenauwernood de boot recht te houden met een forse steunslag. Na een week wildwatervaren zijn we het er over eens, dit was een prachtige afsluiting.
Terug op de camping pakken we alles zijknat in, gaan uit eten, en slapen in een van de drooghokken. We hebben een voorspoedige terugreis.
Terug naar kampen overzicht