Atlantis > Kampen > zomer 2000
Het jaarlijkse zomerkamp van kayakvereniging Atlantis was in 2000 weer in Slovenië. Dit is de derde keer dat we Bovec bezoeken, het is een handige uitvalsbasis voor de mooie Soca en Koritnika.
In een van de drukste weekends naar Slovenie rijden, dat is bijna gekkenwerk. De leden met camper of caravan vertrekken vrijdagsochtend al, de auto's zonder deze beperking vrijdagavond om 19:00 en zaterdagsochtend om 04:20. De vrijdagavond-auto was er 's ochtends om 08:30, de rest kwam vrijwel gelijk aan rond 17:00. Vooral de Tauerntunnel hield erg op. We kampeerden weer op camping Polovnik, omdat die het dichts bij Bovec ligt. Zo kon de aanhang (en wij na het kayakken!) lopend het dorpje in.
Bij het instappunt is het een drukte van belang. Snel laden we alles af en beginnen de lange afdaling langs trappen naar beneden. Al na 100 meter moeten we er weer uit om een vier meter diepe en 100 meter lange kloof te verkennen. Een grote groep italianen die die net na ons instapten vaart zonder te verkennen het kloofje in. Van de 12 blijven er welgeteld drie recht, de rest ging in het midden of aan het einde bij de scherpe Z bocht om. Met onze reddingstouwen die we bij het verkennen altijd bij ons hebben, trekken wij vijf kayakkers en één kayak uit de rivier. Één van de italiaanse boten blijft nog lang in het keerwater rechts na de Z bocht ronddrijven, en verdwijnt op een moment zelfs meer dan twee minuten volledig onder een onderspoeld gedeelte van de rotswand. Van ons groepje van zeven ging er slechts één om, die snel gered kon worden.
De rivier stroomde daarna door een kloof met links en rechts watervalletjes die van bovenaf in de rivier klateren. Het was aanzienlijk rustiger, maar wel erg mooi. In de speelkeerwatertjes brachten we Luc en Rene de fijne kneepjes van het traverseren bij. Bij een brug werd het gelukkig weer wat wilder. Luc miste hier een keerwater en moest gelijk zwemmen, maar was snel aan de kant. De anderen surfden van keerwater naar keerwater. Aan het einde van de kloof stond een dikke steen midden in de rivier waar je links en rechts langs kon. Vooral rechts was erg krap maar goed te doen. De derde wilde passage was net boven de samenvloeiing met de Soca. Hier ging iedereen goed vanaf. De laatste kilometers tot aan de brug bij Cesoca waren erg rustig.
Bij Cesoca moesten we vaarbewijzen kopen, ongeveer EUR 12,- per persoon per week. Van de opbrengst van de vaarbewijzen wil de gemeente Bovec de instapplaatsen schoonhouden en bewegwijzeren, er staan inderdaad splinternieuwe vaarkaarten bij veel in- en uitstapplaatsen deze week.
Luc ging vandaag niet mee. Deze keer hoeven we niet heel stijl naar beneden te lopen om in te stappen, maar wel heel ver. Op een grindbank stappen we in. Rustig dobberen we met de stroom mee totdat enkele dikke rotsen in de rivier aankondigen dat het wat wilder wordt. Relaxed slalommen we tussen de stenen door, hier en daar een keerwater meepikkend. Bij het slalom parcours aangekomen verkennen we het hele stuk, en varen dan van keerwater naar keerwater de zwaar verblokte WW IV passage af. Direct na het slalomgedeelte begint een passage WW V/VI met vele siphons. Een voor een besluiten we vanuit een keerwater uit te stappen, tot alleen Hans, Silvain en Cas nog varen. Na een laatste stroomversnelling, waar ze tijdens het van een waterval afvaren, tegelijkertijd traverseren naar een krap keerwater aan de andere zijde, zijn ze aan het einde, en stappen ook zij uit.
De afslag naar Lipica volgend, kom je al snel de Soca tegen, die zich hier door een wel heel smal kloofje wurmt. Even hierna eindigt de kloof, in de laatste meters maken we een hymalaya start om in te stappen. Bij een hangbrug is de eerste WW III-IV passage. In de verblokte rivier moet Rene twee maal binnen 10 meter zwemmen. Daarna wordt het weer rustig tot we aan een lange smalle kloof komen. Vooral de entree is moeilijk; twee walzen, waarvan de laatste je onder een onderspoelde wand duwt. Na de hele kloof verkend te hebben besluiten Hans, Silvain en Cas te varen, en gaan Laurence en Tiny net na de entree een hymalaya start maken. Rene draagt om. Er blijken evenveel goede manieren als vaarders te zijn. Sylvain vaart er snel in, Hans juist heel beheerst en Cas heel technisch over een steen aan de rechterkant. De rest van de kloof is mooi. Even daarna komt de Koritnika erbij en varen we het inmiddels bekende stuk tot aan de brug van Cesoca.
's Avonds vertrekken Luc, Rene en hun drie supporters om vakantie langs de kust voort te zetten.
Na een bijzonder diepe afdaling, deels via trappen, deels via touwen, gaan we direct van start met een bijzonder vette wals gevolg door een gigantische steen. Hans stortte er links vanaf en schoot diep onder water. Het water van boven en het terugkerende water van de steen duwden zijn spatzeil in en hem om. Na verscheidene eskimoteerpogingen kwam hij recht, maar moest toch naar de kant zwemmen, want de boot was vol water gelopen. Sylvain ging er op dezelfde plek vanaf en ging ook om. Op het kolkende water zagen we de boot drie maal stuiteren, voordat Sylvain kon eskimoteren. Cas bekeek het zich, en voer rechts eerst een minikeerwater in, en traverseerde daarna tussen de wals en de steen door over het woest stampende water. Tiny probeerde dit ook, maar miste het keerwater, dreef achteruit tegen de rots aan, en vervolgens moeiteloos (met alle geluk) door het wilde gedeelte naar het keerwater. Laurence voer via een zijtak om de wals heen naar het keerwater.
De rivier ging door waar we bij het slalomparcours gebleven waren; veel grote stenen met nauwe doorgangen, walzen en paddestoelenwater achter vaak onderspoelde rotsen. Slalommend en surfend voeren we de rivier af. Veel te snel waren we bij het meertje van Kobarid.
We hadden alle trajecten gehad, en kozen ervoor om de mooiste twee van de Soca te doen. Ditmaal gingen we bij Spernica II er pas in om minder te hoeven te dragen, en ook het rustige stuk over te slaan. Bij het spelen in een wals zaten we elkaar goed dwars. Hans duwde Sylvain uit de wals, hing niet goed in de stroming en verdween zelf op zijn kop onder de boot van Cas door. Dat kan de beste overkomen, maar nu slaagde hij er niet in te eskimoteren op een stukje WW II water! Ai-ai-ai. Ook Laurence ging niet zo lekker, maar dat lag aan de pivo's (Sloveens voor bier) van de avond ervoor. Bij het slalomparcours was de waterstand gezakt wat het allemaal technischer maakte.
Op het tweede stuk, dat van woensdag, voeren alleen Hans, Sylvain en Cas. Om naar beneden te komen gebruikte Cas een lange spanband, vastgemaakt aan beide punten van de boot, om zo de boot al sturende naar beneden te laten glijden. Erg handig. Door ervaring wijzer geworden ging iedereen nu rechts van de grote wals af. Daarna was het weer heerlijk genieten op het inmiddels bekende trajekt. 's Avonds vierden we de verjaardag van Sylvain door zijn tent te versieren, en natuurlijk wat te eten en drinken.
Bij een rafting bedrijf hadden we foto's gezien van een hoge waterval waar een kanoër vanaf ging, dat wilden wij ook wel! We spraken af dat de de eigenaar van het bedrijf ons er naartoe bracht. Na nog een stuk vanaf de weg door het bos gelopen te hebben, kwamen we aan bij de waterval, inderdaad heel mooi en wel 6 meter hoog. Helaas stond er bijna geen water, en zou het niet sportief zijn om bij deze waterstand de waterval te 'bedwingen'. Als troost voeren we nog een maal de Koritnika af. Ingrid en Lara zouden naar het kloofje lopen wat 100 meter na het instappunt lag om foto's en video te maken, maar toen de kayakkers daar waren zagen we ze niet. Uiteindelijk voeren we maar door, later bleek dat ze een verkeerd bospaadje gevolgd hadden en anderhalf uur langs de rivier hadden lopen zoeken naar een kloof die slechts 100 meter vanaf het beginpunt lag! Tja...
Terug naar kampen overzicht